Progressive Dieیک روش فلزکاری است که می تواند شامل مشت زدن، سکه گذاری، خمش و چندین روش دیگر برای اصلاح مواد خام فلزی، همراه با یک سیستم تغذیه خودکار باشد.
سیستم تغذیه یک نوار فلزی را (همانطور که از یک سیم پیچ باز می شود) را از طریق تمام ایستگاه های قالب مهر زنی مترقی فشار می دهد. هر ایستگاه یک یا چند عملیات را انجام می دهد تا زمانی که یک قطعه تمام شده ساخته شود. ایستگاه نهایی یک عملیات قطع است که قسمت تمام شده را از شبکه حمل جدا می کند. تار حمل همراه با فلزی که در عملیات های قبلی پانچ شده است به عنوان ضایعات فلزی در نظر گرفته می شود. هر دو بریده می شوند (یا از قالب ها خارج می شوند) و سپس از مجموعه قالب خارج می شوند و در تولید انبوه اغلب از طریق تسمه های نقاله مواد قراضه زیرزمینی به سطل های ضایعات منتقل می شوند.
قالب مهر زنی مترقی در یک پرس مهر زنی رفت و برگشتی قرار می گیرد. همانطور که پرس به سمت بالا حرکت می کند، قالب بالایی با آن حرکت می کند، که به مواد اجازه تغذیه می دهد. هنگامی که پرس به سمت پایین حرکت می کند، قالب بسته می شود و عملیات مهر زنی را انجام می دهد. با هر ضربه پرس، یک قسمت کامل شده از قالب خارج می شود.
از آنجایی که کار اضافی در هر «ایستگاه» قالب انجام می‌شود، مهم است که نوار به‌طور دقیقی پیشروی شود تا در حین حرکت از ایستگاهی به ایستگاه دیگر در عرض چند هزارم اینچ هم‌تراز شود. «خلبان‌های» گلوله‌ای شکل یا مخروطی برای اطمینان از این تراز، به سوراخ‌های گردی که قبلاً سوراخ شده‌اند وارد نوار می‌شوند، زیرا مکانیسم تغذیه معمولاً نمی‌تواند دقت لازم را در طول تغذیه ارائه کند.
مهر زنی پیشروندههمچنین می تواند بر روی پرس های انتقال تولید شود. اینها پرسهایی هستند که با استفاده از "انگشت"های مکانیکی، اجزا را از یک ایستگاه به ایستگاه بعدی منتقل می کنند. برای تولید انبوه قطعات مهر شده که نیاز به عملیات فشرده-پرسی دارند، همیشه توصیه می شود از یک پرس مترقی استفاده شود. یکی از مزایای این نوع پرس زمان چرخه تولید است. بسته به قطعه، تولیدات می توانند به راحتی بیش از 40- 500 قسمت در دقیقه اجرا شوند.
یکی از معایب این نوع پرس این است که برای کشش عمیق با دقت بالا که عمق مهر زنی بیشتر از قطر قطعه باشد مناسب نیست. در صورت لزوم، این فرآیند بر روی یک پرس انتقال انجام می‌شود که با سرعت کمتری کار می‌کند و به انگشتان مکانیکی تکیه می‌کند تا قطعه را در تمام چرخه شکل‌دهی در جای خود نگه دارد. در مورد پرس پیشرونده، تنها بخشی از چرخه شکل‌دهی را می‌توان توسط آستین‌های فنری- یا موارد مشابه هدایت کرد که منجر به مشکلات تمرکز و بیضی و ضخامت مواد غیر یکنواخت می‌شود. سایر معایب پرس های مترقی نسبت به پرس های انتقالی عبارتند از: افزایش ورودی مواد خام مورد نیاز برای انتقال قطعات، ابزار بسیار گران تر هستند زیرا در بلوک هایی با تنظیم مستقل بسیار کمی در هر ایستگاه ساخته می شوند. عدم امکان انجام فرآیندهایی در پرس که نیاز به خروج قطعه از نوار دارند (به عنوان مثال مهره زدن، گردن کردن، پیچش فلنج، نورد نخ، مهر زنی چرخشی و غیره).
قالب‌ها معمولاً از فولاد ابزار ساخته می‌شوند تا در برابر بار ضربه‌ای بالا مقاومت کنند، لبه برش تیز لازم را حفظ کنند و در برابر نیروهای ساینده درگیر مقاومت کنند.
هزینه بر اساس تعداد ویژگی‌ها تعیین می‌شود که تعیین می‌کند چه ابزاری باید استفاده شود. مهندسان ویژگی ها را تا حد امکان ساده نگه می دارند تا هزینه ابزارآلات را به حداقل برسانند. ویژگی هایی که نزدیک به هم هستند مشکل ایجاد می کنند زیرا ممکن است فاصله کافی برای پانچ ایجاد نکند که می تواند به ایستگاه دیگری منجر شود. همچنین بریدگی ها و برجستگی های باریک نیز می تواند مشکل ساز باشد.
